به نام خداوند بخشنده مهربان

 

سلام

سالها قبل و پيش از هجرت رسول اكرم^{صل الله عليه و آله و سلم} به مدينه ي منوّره، هر يك از نمازهاى مسلمانان، تنها "دو ركعت" بود. بنابراين تعداد كل ركعت‏هاى نماز يوميه ي آنان، به "ده ركعت" مى‏رسيد.

پس از آن كه پيامبر اكرم^{صل الله عليه و آله و سلم} به مدينه ي منوّره هجرت فرمود، همين رويه به مدت "يك ماه" ادامه داشت، تا اينكه در روز "دوازدهم ربيع‏الثّانى" سال اول هجري قمري، آن حضرت با الهام از فرمان الهى، تعداد ركعات ِچهار نماز از پنج نماز يوميه را افزايش داد.

به اين صورت كه دو ركعت بر نماز ظهر، دو ركعت بر نماز عصر، يك ركعت بر نماز مغرب و دو ركعت بر نماز عشاء براى حاضران در شهر خود، افزوده شد.

وليكن براى كسانى كه به مسافرت مى روند(غير از نماز مغرب) بقيه نمازهايشان شكسته و "دو ركعتى خواهد بود"؛ زيرا نماز مغرب، چه براى حاضران در شهر خود و چه براى مسافران، حكم واحد دارد و بايد به "سه ركعت" خوانده شود.

 

منابع:

1.       كتاب "وقايع الأيام"

2.        كتاب "تاريخ الطبرى"

3.        كتاب "مسار الشيعه"

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

سلام

حتماً تا کنون حديث ذيل را بارها و بارها شنيده ايد:

"اميرالمؤمنين حضرت علي^{عليه السلام} به مردي كه با عجله و با سرعت نمار مي خواند فرمودند: مَثَل تو نزد خداوند متعال مانند كلاغي است كه از زمين دانه بر مي چيند و اگر در اين حالت بميري، به دين غير حضرت محمّد^{صل الله عليه و آله و سلم} مرده اي؛ زيرا دزدترين مردم كسي است كه از نمازش بدزدد".

 

                                                                                              منبع: "وسائل الشيعة"

 

حال نحوه ي اقامه ي صحيح نماز را از امام صادق^{عليه السلام} و به روايت "حماد بن عيسي جهني" - وقتي که حضرت او را به علت صحيح نماز نخواندن سرزنش كرد و با خواندن 2 رکعت نماز، به او چگونگي خواندن نماز را آموخت – با يكديگر مي خوانيم:

امام صادق^{عليه السلام} پس از وضو  از جاي خود حرکت کرده و رو به قبله ايستاد.

انگشتان دستان خود را به هم چسبانيد، دستها را به طور مرتب روي ران خود گذاشت، فاصله ي پاها را به اندازه 3 انگشت باز دست تنظيم نمود، انگشتان پاي خود را هم به طور دقيق و منظم رو به قبله قرار داد و با حال خضوع و خشوع "اللهُ اکبر" گفت و نماز را شروع کرد.

آن حضرت ، سوره ي مباركه "حمد و قُل هو الله" را با آرامش و به طور شمرده خواند، آنگاه به اندازه ي يک نفس کشيدن صبر کرد و در حاليکه ايستاده و بي حرکت بود، "اللهُ اکبر" گفت.

سپس براي رکوع، خم شد و در حال رکوع، دو دست خود را به صورتي که انگشتها باز بود، روي زانو گذاشت و زانو را طوري عقب داد که در حال خم بودن، کمر او صاف شد، به طوري که اگر قطره اي آب يا روغني روي کمر آن حضرت ريخته مي شد، آن قطره آب يا روغن در اثر صاف بودن کمر ريخته نمي شد.

آنگاه حضرت گردن خود را کشيده نگه داشت، چشم خود را بست، سه مرتبه "سُبحانَ الله" گفت و بعد ذکر "سُبحانَ ربي العظيم وَ بحَمده" را به زبان جاري کرد. سپس ايستاد و در حالي که بي حرکت بود، "سَمِعَ الله لِمَن حَمِده" گفت، سپس دست خود را تا مقابل صورت بالا برد و  "اللهُ اکبر" گفت.

بعد از اين مرحله حضرت به سجده رفت؛ اما قبل از اينکه زانوهاي او به زمين برسد، دست خود را روي زمين گذاشت و در حاليکه هيچ يک از اعضاي بدن او به هم چسبيده نبود و هشت عضو بدن - يعني پيشاني، کف دو دست، سرکنده دو زانو، سر دو انگشت شست پا و (سر بيني را که مستحب است) - روي زمين گذاشته بود، سه مرتبه گقت : "سُبحانَ ربِّي الاَعلي وَ بحَمدِه".

آنگاه سر خود را از سجده برداشت، "اللهُ اکبر" گفت و بر روي ران چپ نشست و روي پاي راست را به کف پاي چپ گذاشت و "اَستَغفِرُ الله رَبي وَ اَتوُبُ اِليه" گفت و سپس در حال نشسته و بي حرکت بودن ِبدن، "اللهُ اکبر" گفت و براي سچده ي دوم، سر را روي مُهر گذاشت.

امام سجده ي دوم را به همان ترتيب انجام داد و با تشهد و سلام، دو رکعت نماز را به پايان رسانيد و بعد فرمود: "اي حماد! اين طور بايد نماز بگزاري. آري، در حال نماز، بازي و به خود ور رفتن نداشته باش، با دست و انگشت  خود بازي نکن، يه اين طرف و آن طرف نگاه مکن و همچنين از روبرو هم به تماشاگري که موجب حواس پرتي تو مي شود نپرداز".

 

                                                              منبع: " جلوه هاي نماز در قرآن و حديث"

 

Ø لينك مرتبط : میلاد با سعادت امام حسن عسکری(ع)

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

 

سلام

شاید خیلی وقتها اتفاق افتاده که بسیار دلتنگ دیدن ِ دوباره ی برخی از اقوام،نزدیکان و دوستانی شده ایم که متأسفانه آنها را از دست داده و اینک در بین ما نیستند؛ و یا مشتاق زیارت امامان و معصومین^{علیه السلام} در عالم خواب هستیم.

 

در کتاب پرمحتوای "مفاتیح الجنان" در خصوص در خواب دیدن يكى از پيغمبران و امامان^{عليه السلام} يا يكى از والدین يا نزدیکان وفات یافته، وضو گرفتن و لباس پاکیزه پوشیدن و خواندن سوره های مبارکه "شَمس" ، "لَیل" ، "قَدر" ، "قُلْ يا اَيُّهَا الْكافِرون" و خواندن صد مرتبه سوره ی مبارکه "اخلاص" و صد مرتبه "صلوات فرستادن" بر پيامبر اکرم^{صل الله علیه و آله و سلم} و خوابیدن بر روی سمت راست بدن  و رو به قبله ذکر شده است و در جایی دیگر خواندن دعای ذیل قبل از خواب:

 

اَللّهُمَّ اَنْتَ الْحَىُّ الَّذى لايُوصَفُ وَالاْيمانُ يُعْرَفُ مِنْهُ

خدایا تویی زنده که وصف نشود و ایمان از او شناخته شود

 

مِنْكَ بَدَتِ الاَْشْياءُ وَ اِلَيْكَ تَعُودُ فَما اَقْبَلَ مِنْها كُنْتَ مَلْجَاَهُ وَ

از تو شروع شود چیزها و به سوی تو بازگردد پس هر یک به تو رو کنند تویی ملجاء و

 

مَنْجاهُ وَ ما اَدْبَرَ مِنْها لَمْ يَكُنْ لَهُ مَلْجَاءٌ وَلامَنْجامِنْكَ اِلاّ اِلَيْكَ

پناهگاهش و هر کدام پشت کنند ملجاء و پناهی از تو نیست جز به سوی خودت

 

فَاَسْئَلُكَ بِلا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ

پس از تو خواهم به كلمه "لااله الاّ انت"

 

وَ اَسْئَلُكَ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

و از تو خواهم به "بسم اللَّه الرحمن الرحيم"

 

وَ بِحَقِّ حبيبِكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ سَيِّدِ النَّبِيّينَ

و به حق حبیب تو محمّد صلّ الله و علیه و آله آقای پیامبران

 

وَ بِحَقِّ عَلىٍّ خَيْرِ الْوَصِيّينَ وَ بِحَقِّ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسآءِ الْعالَمينَ

و به حق علی بهترین اوصیاء و به حق فاطمه بانوی زنان جهانیان

 

وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ اللَّذَيْنِ جَعَلْتَهُما سَيِّدَىْ شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّةِ

و به حق حسن و حسین که قرارشان دادی آقای جوانان اهل بهشت

 

عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ السَّلامُ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

بر همه شان سلام باد که درود فرستی بر محمّد و آل محمّد

 

وَ اَنْ تُرِيَنی مَيِّتی فِى الْحالِ الَّتى هُوَ فيها

و سپس مرده ام را در همان حالی که دارد به من نشان دهی

 

 

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

سلام

بر طبق روايات، شباهت هايى ميان حضرت مهدى^{عجل الله تعالي فرجه الشريف} و برخي از انبياء و ائمه ^{عليه السلام} آمده است كه در اينجا به برخي از آنها اشاره مي شود؛ شباهت حضرت به:

 

·         هابیل :

نزديك ترين فرد خانواده (يعني برادرش قابيل) وي را كشت و نزديك ترين افراد خانواده( يعني عموي ايشان جعفر كذاب) قصد كشتن امام قائم ^{عجل الله تعالي فرجه الشريف} را نمود.

 

·         حضرت شیث ^{عليه السلام :}

حضرت شيث^{عليه السلام} اجازه نيافت كه علم خودش را آشكاركند، حضرت مهدي^{عجل الله تعالي فرجه الشريف} نيز اجازه نيافته علم خود را آشكار نمايد تا روزي كه وقت آن تعيين شود.

 

·         حضرت نوح ^{عليه السلام :}

عمر طولانى

 

·         حضرت ادریس ^{عليه السلام :}

1.حضرت ادریس^{عليه السلام}  به آسمان بالا برده شد، وحضرت مهدى ^{عجل الله تعالي فرجه الشريف} را هنگام ولادت، روح القدس بر بال خود گرفت و به آسمانها برد.

2.حضرت ادریس ^{عليه السلام}  نيز از قومش غايب شد.

 

·       حضرت هود^{عليه السلام :}

حضرت نوح^{عليه السلام} ، ظهور حضرت هود^{عليه السلام} را بشارت داده بود و خداوند، كافران را به وسيله او هلاک گرداند.

    

 ·         حضرت ابراهیم^{عليه السلام :}

1.حضرت ابراهيم^{عليه السلام} دوران حمل و ولادتش مخفيانه بود و رشد او در يك هفته، به اندازه يك ماه و در یك ماه به اندازه يك سال بود.

2.حضرت ابراهيم^{عليه السلام}  نيز دو غيبت داشت.

 

·         حضرت يعقوب^{عليه السلام :}

حضرت يعقوب^{عليه السلام} منتظرِ فرَج بود تا اينكه خداوند پس از مدتى طولانى، پريشانى اش را برطرف ساخت.

 

·         حضرت يوسف ^{عليه السلام :}

حضرت يوسف^{عليه السلام} زيباترين اهل زمان خود و نيز مدتى غايب بود

 

·         حضرت خضر ^{عليه السلام:}

عمر طولانى وي و حضور هر ساله در مناسك حج

 

·         حضرت موسی ^{عليه السلام :}

دوران حمل و ولادتش مخفى بود و دو غيبت داشت از ترس دشمنانش غايب شد و بنى اسرائيل منتظر قيامش بودند.

 

·         حضرت عیسی ^{عليه السلام :}

فرزند بهترين زنان زمانش بود و در شكم مادر تكلّم مى كرد و در گهواره سخن مى گفت، خداوند او را به آسمان برد و مردم درباره اش اختلاف كردند و به اذن خداوند، مرده را زنده مى كرد.

 

·         حضرت محمّد^{صل الله عليه و آله و سلم  :}

اسم، كنيه، خوش خلقي

 

·         حضرت امام علی ^{عليه السلام :}

زهد و شجاعت

 

·         حضرت امام حسن ^{عليه السلام :}

          حلم و بردبارى

 

·         حضرت امام سجاد ^{عليه السلام :}

عبادت

 

·         حضرت امام صادق^{عليه السلام :}

كشف علوم و بیان احکام برای مردم

 

·         حضرت امام محمّدتقی ^{عليه السلام :}

دركودكى به امامت رسيد

                                   

                                                                                            منبع:
                                                                              مكيال المکارم؛ جلد يكم

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

 

سلام

پس از شهادت اباعبدالله الحسين^{عليه السلام} و ياران وفادارش در كربلا به دست سپاهيان يزيد بن معاويه ^{لعنت الله عليه} و عدم يارى آن حضرت از سوى مسلمانان و دوستداران اهل بيت^{عليه السلام}، يك حالت سرخوردگى و پشيمانى در مسلمانان پديد آمد.

در شهر كوفه - كه بزرگترين مركز شيعيان عالم اسلام بود - ندامت و پشيمانى شيعيان - به خاطر عدم نصرت امام حسين ^{عليه السلام} و تنها گذاشتن وى در كربلا - شدّت بيشترى داشت و از اين بابت، خودشان را سرزنش كرده و خطاكار مى‏دانستند.

آنان، پس از مراسم‏هاى عزادارى امام حسين ^{عليه السلام} و گفت و گوهاى جمعى، به اين نتيجه رسيدند كه اين ننگ و ندامت را نمى‏توانند از خود دور كنند، مگر با كشته شدن در راه اهداف اباعبدالله الحسين ^{عليه السلام} و گرفتن انتقام از قاتلان وى.

رهبرى اين جنبش را چند تن از سران سالخورده شيعه عراق بر عهده داشتند كه معروفترين آنان عبارت بودند از: سليمان بن صرد خزاعى، عبدالله بن وال تميمى، رفاعة بن شداد بجلى، عبدالله بن سعد ازدى و مسيّب بن نجبه فزارى.

"قيام توّابين" از سال 61 هجري قمرى و پس از شهادت امام حسين^{عليه السلام} شكل گرفت و به تدريج فراگير شد و طرفداران بسيارى پيدا كرد و به مدت چهار سال شكل‏گيرى جنبش، نيرو و امكانات قابل توجهى فراهم گرديد.

بدين منظور، رهبران قيام، نخستين روز ماه ربيع الثانى سال 65 هجري قمرى را آغاز رسمى حركت خود از شهر بزرگ كوفه تعيين كردند. در اين زمان، يزيد بن معاويه^{لعنت الله عليه} به هلاكت رسيده بود و "مروان بن حكم" در شام و غرب عالم اسلام، و "عبدالله بن زبير" در مكّه و شرق و جنوب عالم اسلام حكمرانى مى‏كردند و شهر كوفه در سيطره ي "عبدالله بن زبير" و طرفدارانش قرار داشت .

در آغاز، عده‏اى تصميم به درگير كردن توّابين با عامل "عبدالله بن زبير" در كوفه را داشتند، ولى با زيركى "عبدالله بن زبير" و اعلام پشتيبانى وى از توّابين، هيچ گونه جنگى در كوفه به وقوع نپيوست  و توّابين - كه تعدادشان چهار هزار رزمنده ي عاشق شهادت بود - از كوفه به "پادگان نخيله" و از آنجا به سوى "كربلا" حركت كردند و مدتى در آنجا به سوگوارى پرداختند و بسيار گريه و ناله كرده و از خداى سبحان به خاطر گناه و جرم خويش، طلب غفران نمودند و آنگاه به سوى سرزمين "بين النهرين" رهسپار شدند و در منطقه "عين الوردة" با سپاهيان "مروان بن حكم" مواجه شدند.

ابتدا گروهى از توّابين به فرماندهى "مسيب بن نجبه فزارى" با گروهى از سپاه "عبيدالله بن زياد" درگير شدند و با مجاهدت و دلاورى‏هاى توّابين، سپاه عبيدالله متحمل شكستي سنگين شد و بسيارى از شاميان كشته و بسيارى زخمى گرديدند و تنها عده‏اى، موفق به فرار از صحنه نبرد شدند.

عبيدالله بن زياد - كه تعداد سى هزار نفر از شاميان را فرماندهى مى‏كرد - براى بار دوم، سپاهى متشكل از دوازده هزار مرد جنگنده به فرماندهى "حصين بن نمير" به نبرد توّابين فرستاد و اين بار نيز، پيروزى با خداجويان توّابين بود؛ ولى تاريكى شب مانع پيروزى نهايى آنان گرديد.

 عبيدالله بن زياد در همان شامگاه، با تمام نيرو و تجهيزات جنگى به نبرد توّابين شتافت و جنگ خونينى ميان طرفين، شعله ورگرديد .

"سليمان بن صرد" - كه با سپاهى سنگين از دشمن روبرو شده بود - از زين اسب به پايين آمد و شمشيرش را از غلاف بيرون آورد و غلاف آن را شكست و به ياران خود گفت:

"عبادالله! من اراد البكور الى ربّه، و التّوبة من ذنبه، و الوفاء بعهده، فاليّ: اى بندگان خدا! هر كسى مى‏خواهد كه بامداد فردا در نزد پروردگارش باشد، از گناه و جرمش توبه كند و به پيمان خويش وفا كند، پس با من بيايد".

در اين هنگام، تعداد زيادى از ياران او از اسب پياده شده و بي باكانه به صفوف عظيم دشمن زدند.

تعداد اندك شهادت طلبان توّابين، صحنه ميدان را بر انبوه جنايتكاران شام، تيره و تنگ كردند و اگر پيروزى‏هاى آنان به همان صورت ادامه مى‏يافت، پيروزى نهايى نصيب آنان مى‏شد، ولى شاميان، به جاى نبرد تن به تن، توّابين را آماج تيرهاى بى‏امان خويش قرار دادند و در اين ميان، فرمانده شجاع توّابين، يعنى "سليمان بن صرد" مورد اصابت تير "يزيد بن حصين بن نمير" قرار گرفت و دلاورانه به شهادت رسيد و پس از او "مسيّب بن نجبه" فرماندهى توّابين را بر عهده گرفت ولى پس از مبارزاتى، او نيز به شهادت رسيد. از آن پنج فرمانده و امير توّابين، هر كدام پس از ديگرى، فرماندهى را بر عهده گرفته و با سربازان "عبيدالله بن زياد" به نبرد پرداختند، ولى در ميان ميدان به شهادت رسيدند و تنها "رفاعة بن شداد بجلى" به همراه عده‏اى اندك از توّابين، از تاريكى شب استفاده كرده و خود را از آن واقعه ي هولناك، نجات داده و به كوفه برگشتند.

 

منابع:

1. كتاب "المنتظم فى تاريخ الامم و الملوك"

2. كتاب "تاريخ الطبري"

3. كتاب "البداية و النهاية"

4. كتاب "ماهيت قيام مختار"

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

 

سلام

"نهج البلاغه" در لغت به معناى "راه رسا و بليغ سخن گفتن" است و نام کتابی است که حاوی مشهورترين و معتبرترين منابع حديث شيعه و سخنان زيباي اميرالمؤمنین حضرت علي^{عليه السلام} است که به كوشش سيّد رضى در طی سالهای 359 تا 406 هجری قمری گردآورى و تدوين گرديده است. 

 سيّد رضى کوشيده است از ميان احاديث منقول از حضرت على^{عليه السلام} ، بليغ ترين و زيباترين آنها را گزينش و در اين مجموعه گرد آورد که همين ويژگى، راز ماندگارى و جاودانگى اين کتاب در حوادث سهمگين و تلخ گذشته ی تاريخ و موجب شهرت آن در ميان گروههاى مختلف مسلمانان و شخصيّت هاى برجسته غيرمسلمان گشته است.

در نگاهی به این کتاب ارزشمند می بینیم که مؤلف پس از مقدمه اى کوتاه، فرمایشات اميرالمؤمنین^{عليه السلام} را در سه بخش ذیل تنظيم نموده است:

o        خطبه ها(سخنرانيها) شامل 241 خطبه

o        کتب(نامه ها و رساله ها) شامل 79 نامه

o    قصار الحکم(حکمت هاى کوتاه) که شامل 360 حکمت می باشد و در لابلاى سخنان آن حضرت - البته هر جا که لازم بوده - توضيحات کوتاه و مفيدى توسط مؤلف آورده شده است